ما توی این شلوغیها خواب می رویم ... اما کافیست پایمان به سکوت برسد تا ..!
شده ایم آدم های چپکی و زندگی که اساسش برعکس است.
پ.ن۱:وسعت نگراني نگاه مهربانت را ميدانم.
پ.ن۲:پاييز هم نفس هاي آخر را مي كشد.
پ.ن۳:ميگفت هر آدمي رو به اندازه ي دلش مي برن جلو.
هر چه بیشتر دست و پا میزنم بیشتر فرو می رم...
پ.ن۱:میان ما و پاییز حکایت هاست...
پ.ن۲:میگفت نگاه قشنگ همیشه مال چشمای قشنگ نیست...
پ.ن۳:جناب خدا!مرسی هویجوری!
این صدای ِ نسیم ِ شبانه مرا یاد ِ تو می اندازد . .
این آسمان . . .
این ماه ِ ساکت !
این باد که آواز می خواند . .
راستی
باد ،
انگار که ستاره ها را جابجا می کند!
پ.ن۱:آسمان!ببار که ذوق باریدنت را نذر آرامش این دل میکنم...
پ.ن۲:میگفت هم خداشو داره هم ساغر و پیمانه اش را...
خواستم برایت از روزهایم بگویم.از تمام خستگی ها.از تمام بی حوصلگی ها.
که دلم این روزها خیلی کوچک شده است.
این که مرد کوچکت دلش میخواهد چند روزی برود جایی که کسی نباشد حتی شما.
اما دیدم خیلی ها از من واجب ترند.بگذار آن ها حرف هایشان را برایت بزنند.
سرت که خلوت شد بیا و من را آغوشی کن تا برایت بگویم.
پ.ن۱:میگفت نمازی که عادت شده باشه آدم رو کم کم میکشه.
پ.ن۲:هی تو!خیلی هوای خودت رو داشته باش.
پ.ن۳:شکر.به خاطر آنچه دادی و آنچه ندادی.
هراس ِ بی تو ماندن، مایهء این نفس تنگی هاست .
وگرنه سنگینی هوا مدت هاست که بی فایده (!) شده ....
پ.ن۱:کاش که همسایه ی ما می شدی...
پ.ن۲:خیلی فرقه بینه نبودن و ندیدن...
پ.ن۳:شنبه ۴ مهر باز ما در دانشگاه خواهیم بود.روزهای دور از خانه!
